لختی دگر

استفاده از روش های علمی:

1.استفاده از تعمیم:

در گذشته نظریه های پداگوژیک از فرضیه های متافیزیک،منابع ادبی و طرح های ادبی اقتباس می شد.امروزه این نظریه ها همچون نتایج قوانین روانشناسی و جامعه شناسی ارائه می شود.

2-دارای کارکرد:

این علم در جایی که بدون وجود آن جز ابهام چیزی نتواند بود،موجب نطم و روشنی می شود و به ما اجازه می دهد تا اندازه ای پیش بینی کنیم که در شرایط یکستن نتایج فلان روش یا به همان شیوه ی تربیت چه خواهد بود.

3-نظریه پردازی:

دور کیم پداگوژی را یک ((نظریه ی عملی)) به شمار می آورد،نظریه ای که موضوعش تفکر درباره ی نظام ها و شیوه های تربیتی است.نظریه ای که موضوعش تفکر درباره ی نظام ها و شیوه های تربیتی است.این نظریه با استفاده از مفاهیم اساسی روانشناسی و جامعه شناسی،به ارزیابی نظام ها و شیوه های تربیتی می پردازد و بدین طریق عمل مربیان را توضیح داده و هدایت می کند.

جان دیویی ((نظریه ی علمی)) مذکور را به دو دلیل علم می خواند:نخست اینکه وجود رشته های تحقیقی مشابه روش های تحقیقی مشابه روش های تحقیق سایر علوم را ایجاب می کند،دیگر اینکه به تدوین یک سلسله اصول راهنما می پردازد که گرچه ماخوذ از علوم وابسته است می تواند اعمال هنر تربیتی را عاقلانه تر و هوشمندانه تر کند.

4-حل مسئله:

وقتی اصول مشخص و غایات معین شد،پداگوژی به کاربرد های عملی می پردازد که موضوع فنون مختلف تربیتی است؛واز این طریق سعی می کند مسائل مرتبط به اجزای تربیت،روش های آن و شیوه های سازماندهی مدارس را حل کند.

5-هدفمداری و نتیجه:

هدف پداگوژی حل مسائل مربوط به غایت تربیت و نیز جست و جوی قوانین مربوط به پدیده هایی است که در تعلیم و تربیت به ظهور می رسند و بر آن تا ثیر می گذارد؛پدیده هایی که از مقدمات معینی استنتاج می شوند:هدف تربیت و عوامل سه گانه ای که تربیت را مشروط می کند:مربی،مورد تربیت و محیط فیزیکی و اجتماعی.

منبع:اصول و مبانی آموزش و پرورش نوشته ی غلامحسین شکوهی.